Je hoort van iedereen die in Turkije is geweest dat Turken zo gastvrij en behulpzaam zijn. Nou, dat zal wel, denk je. Mensen zijn verliefd op Turkije en alles is prachtig. Het duurt echter niet lang voordat je ergens spontaan een glas thee wordt aangeboden. Dan wordt je heel vriendelijk gevraagd waar je vandaan komt. Je denkt: dit wordt ofwel een dure kop thee, of ik moet naar een tapijtwinkel. Dat blijkt niet het geval te zijn.
In Turkije kom je veel dingen tegen die ervoor zorgen dat je je welkom voelt. Het aanbieden van thee en eten aan vreemden is een buitengewoon gevoel. Turkije wordt beschouwd als een natie met de meeste culturele diversiteit, van keukens tot verwelkoming, geschiedenis en taal. Dergelijke tradities zijn in veel landen helaas niet zo gebruikelijk in deze moderne, snelle wereld en in de meeste ontwikkelde landen, waar je zulke dingen alleen nog in de buitenwijken van de grote steden kunt vinden.
In Turkije kun je dat overal vinden; elk huis waar je komt, word je uitgenodigd voor een maaltijd, het kan een simpele maaltijd zijn, maar het geeft je zo'n goed appetijtelijk gevoel als in de oude dagen, we hadden allemaal zulke dagen. Met al die factoren en nog veel meer, is het voor veel buitenlanders heel moeilijk om geen gevoel van verbondenheid met Turkije te ervaren, zelfs na hun eerste bezoek.
Dan kijk je op de kaart waar je heen moet. 'Kan ik je helpen?' vraagt iemand die in de buurt is en naar je toe komt. Hij legt uit wat de juiste weg is en als hij het niet weet, wordt er iemand geroepen die het wel weet. Ze nemen afscheid met een vriendelijk knikje. Na een paar dagen in Turkije blijkt dit overal het geval te zijn. Turkije is een prachtig land, met geweldig weer, veel ruimte, en mensen geven elkaar ruimte. Mensen zijn veel meer naar buiten gericht. Ze zien jouw behoeften, ze zien wat een ander wil of doet. Ze zijn niet opgesloten in hun eigen kleine wereldje.
